Η φετινή κυνηγετική χρονιά δεν ήταν καλή. Και αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, δεν ήταν απλώς «άτυχη». Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας κατάστασης που εδώ και χρόνια ανακυκλώνεται χωρίς ουσιαστικές λύσεις. Κάθε σεζόν ξεκινά με ελπίδα και τελειώνει με παράπονα, απογοήτευση και την ίδια κουβέντα: «δεν πήγε καλά ούτε φέτος».


Τα προβλήματα που ταλαιπωρούν το κυνήγι στην Κύπρο δεν είναι καινούργια. Πίεση στους πληθυσμούς, απώλεια βιοτόπων, λαθροθηρία, έλλειψη ελέγχων, ασυνέπεια στη διαχείριση. Όλοι τα γνωρίζουμε, όλοι τα συζητάμε, όμως στην πράξη αποφεύγουμε να εφαρμόσουμε λειτουργικά και μακροχρόνια μέτρα. Έτσι, καταλήγουμε πάντοτε στον ίδιο παρονομαστή: κακές χρονιές και ακόμα χειρότερο μέλλον.


Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οι συνθήκες. Είναι και η νοοτροπία μας. Κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση για μέτρα, για αλλαγές ή για περιορισμούς, πολλοί σπεύδουν να δουν μόνο τι «χάνουν». Μείωση ημερών, περιορισμούς θηραμάτων, κανόνες. Σπάνια, όμως, μιλάμε για τις υποχρεώσεις μας. Για το τι οφείλουμε εμείς ως κυνηγοί, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε κυνήγι και όχι απλώς αναμνήσεις.


Η προστασία του θηράματος, ο σεβασμός στους κανόνες, η αυτοσυγκράτηση και η αποδοχή ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, δεν είναι απειλή για τα δικαιώματά μας. Είναι η μόνη επένδυση που μπορεί να τα διασφαλίσει. Χωρίς υπευθυνότητα, καμία πολιτική, κανένας νόμος και καμία υπηρεσία δεν μπορεί να σώσει το κυνήγι.


Αν συνεχίσουμε να βλέπουμε τα μέτρα ως εχθρό και όχι ως εργαλείο, τότε ας μην έχουμε αυταπάτες. Με αυτά τα μυαλά, το μέλλον του κυνηγίου στην Κύπρο είναι κοντό. Και δεν θα φταίει ούτε η φύση ούτε «οι άλλοι». Θα φταίμε εμείς.


Ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τη συζήτηση. Από το «τι δικαιούμαι» στο «τι οφείλω». Γιατί μόνο έτσι μπορεί το κυνήγι να έχει συνέχεια και προοπτική.

Με εκτίμηση,

Άριστος Αριστείδου & Κώστας Σκεμπετζής

Αρχισυντάκτες