Του Άριστου Αριστείδου


Ο πρώτος σου σκύλος είναι όπως ο πρώτος σου έρωτας, δεν τον ξεχνάς ποτέ. Ιδιαίτερα σκυλιά τα οποία τα μεγαλώνεις από μικρή ηλικία, συνδέεσαι μαζί τους και μετά είναι δύσκολο να τα αποχωριστείς. Μιλάμε πάντοτε για άτομα που διαχειρίζονται τα σκυλιά με τον σωστό και πρέπον τρόπο και όχι για άτομα τα οποία τα θεωρούν απλά ως ένα εργαλείο για συγκεκριμένη εργασία και συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Πολλές φορές όμως πιάνουμε τον εαυτό μας να είμαστε αισθηματίες εις βάρος του ίδιου του σκύλου, απλά για να ικανοποιούμε τις δικές μας ανασφάλειες ή τα δικά μας εγώ.


Πριν από μερικά χρόνια είχα στην κατοχή μου ένα πολύ καλό σκυλί, ένα θηλυκό Επανιέλ Μπρετόν, την Ήρα. Την Ήρα μου την είχε δώσει ένας φίλος σε ηλικία δύο χρονών, καθώς δεν είχε χώρο να την κρατήσει. Πήρα το σκυλί και του έδωσα πολύ δουλειά. Μετά από δύο χρόνια η σκύλα ήταν πρωταθλήτρια Κύπρου σε πρακτικό κυνήγι. Εντωμεταξύ, κυνηγετικά η σκύλα ήταν ένα τρένο. Κάθε εξόρμηση συνοδευόταν από ωραίες φάσεις και φέρμες με αρκετά θηράματα.


Η Ήρα μεγάλωνε και έφτασε σε ηλικία περίπου οκτώ χρονών. Εγώ πίσω της άφησα την κόρη της, την Bella, η οποία ήταν τεσσάρων χρονών, και τον γιο της, τον Taff, ο οποίος ήταν δύο χρονών. Στο κυνήγι κατέβαζα το κάθε σκυλί ξεχωριστά, θέλοντας να του δώσω όλες τις πιθανές ευκαιρίες και χωρίς να προκαλούνται προβλήματα ανταγωνισμού και ζήλιας. Δυστυχώς όμως, λόγω και των υψηλών θερμοκρασιών τις οποίες έχουμε αλλά και του περιορισμένου θηράματος, κάποιο σκυλί αδικόταν κατά την εξόρμηση. Ως συνήθως, η αδικία έπεφτε στην Ήρα, η οποία ήταν η πιο μεγάλη, και προσπαθούσα να δώσω ευκαιρίες στα πιο νεαρά σκυλιά, τα οποία έδειχναν και εκείνα φοβερά στοιχεία.


Κάπου εκεί, ο φίλος που μου έδωσε την Ήρα έμεινε χωρίς σκυλί, καθώς η μαμά της Ήρας πέθανε. Η Ήρα ήταν μία φορά πρωταθλήτρια και μία τριταθλήτρια Κύπρου σε πρακτικό κυνήγι, ενώ είχε κατακτήσει πολλούς τίτλους σε αγώνες μορφολογίας. Είχα απορρίψει μια πρόταση για πώλησή της για αρκετά χρήματα πριν από ένα χρόνο. Την δεδομένη στιγμή όμως ένιωθα ότι αδικούσα τη σκύλα. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, ρώτησα τον φίλο εάν ήθελε να του δώσω τη σκύλα. Έτσι και έγινε. Πήρε την Ήρα πίσω και μέχρι σήμερα η σκύλα, στα 12 της χρόνια, κυνηγάει όλη μέρα μαζί με τον πρώτο της ιδιοκτήτη και έχει μια πολύ καλή ζωή.


Εντωμεταξύ, η κόρη της Ήρας, η οποία είχε στεφθεί και αυτή πρωταθλήτρια Κύπρου, έδινε ρέστα πάνω στο βουνό. Ίσως η πιο δυνατή μύτη σε σκύλο που είχα μέχρι τώρα, ενώ ο Taff έδειχνε σημάδια μεγάλου κυνηγόσκυλου, ιδιαίτερα για αγώνες. Έτσι λοιπόν επικεντρώθηκα στο αγωνιστικό κομμάτι με τον Taff, ενώ η Bella με κάλυπτε πλήρως κυνηγετικά. Κάπου εκεί και θέλοντας να κρατήσω επαφή με την συγκεκριμένη γραμμή, έκανα ακόμη μία γέννα, όπου και κράτησα ένα αρσενικό.


Ο Alive πολύ νωρίς έδειξε και αυτός σημάδια σπουδαίου σκύλου με μεγάλες αρετές, όπως η μάνα του και η γιαγιά του. Δυστυχώς όμως, τα γνωστά μπερδέματα με τον όμιλο κυνοφίλων και τα κλαπ, μας ανάγκασαν να απομακρυνθούμε από την αγωνιστική κυνοφιλία. Έτσι έμεινα και πάλι με τρία κυνηγόσκυλα, τους οποίους χώριζα την εξόρμηση ανά ένα τρίτο.


Ο Alive, ο πιο νεαρός, είχε τρομερά στοιχεία, όμως ήθελε ακόμη εμπειρίες και δουλειά. Ο Taff, τελειωμένος, έτοιμος, και η Bella με την απίστευτη αίσθηση θηράματος. Πάλι με έπιασαν οι τύψεις ότι κάποιο σκυλί αδικείται. Πολύ θα έλεγαν «δώσε τον μικρό και κράτα τα δύο δουλεμένα». Όμως ήξερα ότι ο μικρός ήθελε ακόμη δουλειά για να γίνει όπως οι πρόγονοί του. Σε εκείνη τη δεδομένη στιγμή, ένας πολύ καλός φίλος έψαχνε για σκύλο. Το σκέφτηκα μία, το σκέφτηκα δύο, και με βαριά καρδιά του είπα να έρθει να πάρει τον Taff. Η αλήθεια είναι ότι ένιωθα ότι έκανα λάθος στην αρχή. Όμως με την πάροδο του χρόνου, και ενώ εκπαίδευα και τελειοποιούσα τον νεαρό Alive, ο Taff είχε βρει μια νέα οικογένεια και μεγάλωνε μαζί τους, προσφέροντάς του μοναδικές κυνηγετικές και οικογενειακές στιγμές. Τότε συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει τη σωστή κίνηση.


Οι φωτογραφίες με τον σκύλο, μαζί με το γιο του φίλου μου αλλά και με τα θηράματα από τις εξορμήσεις, επιβεβαιώνουν ότι δεν αδίκησα τον σκύλο και του πρόσφερα μια καλύτερη ζωή από αυτή που θα του πρόσφερα εγώ. Περισσότερο κυνήγι, περισσότερη σημασία. Η χαρά μου είναι διπλή, γιατί και ο φίλος μου βρήκε ένα πολύ καλό κυνηγόσκυλο και ο σκύλος μου έναν πολύ καλό ιδιοκτήτη.


Μπορεί να μας ενοχλεί στην αρχή, αλλά το σωστό δεν είναι μόνο το τι μας συμφέρει, αλλά το τι είναι καλό και για το ζώο. Καμιά φορά, το να αφήνουμε καλά ζώα να φεύγουν από κοντά μας για ένα καλύτερο μέλλον και μια καλύτερη ζωή από αυτή που θα τους προσφέραμε, είναι η σωστή επιλογή.