Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από έναν χώρο και αφήνουν πίσω τους ένα όνομα. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν ιστορία. Ο Κοκή Σολομωνίδης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Σε ηλικία 91 ετών έφυγε από τη ζωή ένας άνθρωπος που για πολλές δεκαετίες υπήρξε σημαντική και ξεχωριστή παρουσία στον χώρο του κυνηγίου και της σκοποβολής στην Κύπρο. Ένας άνθρωπος που υπηρέτησε με πάθος αυτά που αγάπησε και που κατάφερε να αφήσει το δικό του ανεξίτηλο σημάδι.

Για πολλά χρόνια διετέλεσε πρόεδρος του ΚΕΛ Λευκωσίας, ενώ υπήρξε ενεργός σκοπευτής, μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Κυνηγίου και ένας από τους ανθρώπους που γνώριζαν βαθιά τον κόσμο του κυνηγίου. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την κατασκευή φυσιγγίων, μεταφέροντας τη γνώση και την εμπειρία του σε έναν τομέα που απαιτούσε τεχνογνωσία, μεράκι και μεγάλη προσήλωση στη λεπτομέρεια.

Όμως ο Κοκή Σολομωνίδης δεν ήταν απλώς ένας κυνηγός ή ένας σκοπευτής. Ήταν ένας άνθρωπος που κουβαλούσε μέσα του την ιστορία του κυπριακού κυνηγίου.

Μέσα από την πένα του Ανδρέα Λαζανίτη, έδωσε τη δική του μαρτυρία και συνέβαλε ώστε σημαντικές στιγμές, πρόσωπα και αναμνήσεις από την πορεία του κυνηγίου στην Κύπρο να καταγραφούν και να μη χαθούν στον χρόνο. Μαζί κάναμε συνεντεύξεις, συζητήσαμε αμέτρητες φορές και μοιραστήκαμε προβληματισμούς και ανησυχίες για το μέλλον του κυνηγίου.

Και αν υπάρχει κάτι που θα θυμάμαι περισσότερο από όλα, είναι το πάθος του. Ίσως το μεγαλύτερο πάθος για το κυνήγι που έχω συναντήσει στη μέχρι σήμερα πορεία μου στον χώρο.

Το μεγαλύτερο παράπονό του, τα τελευταία χρόνια, ήταν πως η απώλεια της όρασής του δεν του επέτρεπε πλέον να κάνει αυτό που αγαπούσε περισσότερο. Να βγει στο βουνό, να κυνηγήσει, να ζήσει εκείνες τις στιγμές που για μια ολόκληρη ζωή αποτελούσαν κομμάτι της ύπαρξής του. Για έναν άνθρωπο σαν τον Κοκή, αυτό δεν ήταν απλώς μια απώλεια μιας δραστηριότητας. Ήταν η στέρηση ενός τρόπου ζωής.

Ο Κοκή Σολομωνίδης υπήρξε ορόσημο για την ιστορία του κυνηγίου και της σκοποβολής στην Κύπρο. Η διαδρομή του, οι γνώσεις του, οι εμπειρίες του και κυρίως η αγάπη του για το κυνήγι αποτελούν πλέον μέρος της ιστορίας που αφήνει πίσω του.

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν, αλλά το αποτύπωμά τους παραμένει.

Κύριε Κοκή, σε ευχαριστούμε για όσα μας πρόσφερες.

Για τις γνώσεις, τις ιστορίες, τις συζητήσεις, τις συμβουλές και, πάνω απ’ όλα, για το πάθος που μας δίδαξες.

Καλό σου ταξίδι.

Η κυνηγετική οικογένεια της Κύπρου θα σε θυμάται.